2007/Sep/17

แปลกมั๊ย..ใคร ๆ ก็คิดว่าเวลากับนาฬิกาเป็นสิ่งที่คู่กันเสมอ
จริง ๆ แล้ว มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นซักหน่อย
เวลา... เดินไปข้างหน้า
นาฬิกา.. เดินอยู่ที่เก่า
เวลา... เราไม่อาจย้อนกลับ
นาฬิกา... เราหมุนย้อนมันได้
เวลา... เมื่อสูญเสียไปแล้วไม่อาจเรียกร้องคืน
นาฬิกา... เสียก็ซ่อม หรือซื้อใหม่ไปเลย
เวลา... ได้มาฟรี ๆ ไม่ต้องแลกกับอะไร
นาฬิกา... ยิ่งสวยยิ่งแพง ใช้เงินซื้อมันมาทั้งนั้น
แล้วอย่างนี้ มันจะคู่กันได้ยังไง ในเมื่อมันแตกต่างกันเหลือเกิน
แต่ถามหน่อย... ถ้าไม่มีนาฬิกา จะรู้เวลาไหม
หรือถ้ามีแต่นาฬิกา แต่ไม่รู้จักเวลา จะมีประโยชน์อะไร
ถึง 2 สิ่งจะแตกต่างกัน แต่ถ้ามันจะคู่กันแล้ว
ย่อมมีจุดร่วมกันเสมอ เพียงแต่จะมองเห็นมันรึป่าว

ฉันกับเธอ... อาจไม่มีอะไรเหมือนกัน
ฉันกับเธอ... มีความคิด และวิถีชีวิตที่ต่างกัน
ฉันกับเธอ... อาจเดินกันคนละเส้นทาง
ฉันกับเธอ.. อาจมีความฝันที่ห่างไกลกัน
เธอ... อาจเหมือนกับเวลา ที่ชอบเดินไปข้างหน้า
หาสิ่งใหม่ ๆ ที่ท้าทาย โดยทิ้งหลายสิ่งไว้ข้างหลัง
ฉัน... อาจเหมือนกับนาฬิกา ที่ยังเป็นแบบเดิม ๆ
ใช้ชีวิตและทำหน้าที่ไปเรื่อย ๆ ในมุมเก่า ๆ
เธออาจไม่พบกับฉันเลย ถ้าเธอยังดึงดันจะมองแต่ข้างหน้า
เธออาจไม่พบกับฉันเลย ถ้าเธอไม่มองไปข้างหลัง
ฉันยังไม่เห็นเธอ เพราะฉันยังอยู่แบบเดิม ๆ
ฉันยังไม่เห็นเธอ เพราะฉันยังก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของฉันไป
แต่ฉันยังเฝ้ามอง เฝ้ารอ
ความแตกต่าง อาจสร้างกำแพงบังเธอไว้

แต่ฉันยังเชื่อมั่น ว่าซักวัน สิ่งนั้นน่ะแหละ
ที่จะเชื่อมโยงใจเราเข้าหากัน
ความแตกต่าง จะเติมเต็มส่วนที่เราขาดหาย
และสุดท้าย ก็จะเหลือเพียงแค่คำว่า..
** กันและกัน **
เหมือนกับเวลาและนาฬิกา ที่ยังคู่กันเสมอมา และตลอดไป

2007/Jul/04

รั้งมานาน....เกินพอ

ขอเลยขอ...ครั้งสุดท้าย

สุดหนทาง..หมดปัญญา..บีบคลาย

เพราะวิธีมากมาย..ก็ดึงเธอไม่ได้สักทาง

งั้นก็ไป...ตามใจ

ถึงรักมากเท่าไหร่..คงปล่อยวาง

ทนอยู่แล้วเตรียมพร้อมยอมอ้างว้าง

ให้มันจบที่ปลายทาง

รวมถึงความรู้สึกหลายๆอย่าง

...ให้จบลง...

สิ่งมีค่า . . . ที่แท้จริง
ไม่ได้อยู่ที่ . . . การมองเห็น
หากแต่อยู่ในที่ . . . ที่เรามองไม่เห็น


ความรัก . . . ที่แท้จริง
ไม่ได้อยู่ที่ . . . เราได้ทำอะไร แล้วมีคนรับรู้
หากแต่อยู่ที่ . . . เรากระทำแล้ว . . . ไม่มีใครรับรู้


ความรัก
บางครั้ง. . . . ไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ
หากแต่อยู่ที่ . . . การกระทำ ซึ่งเรา อาจรับรู้ เพียงแค่ฝ่ายเดียว


ถ้าพรุ่งนี้ . . . เราตายไป
บริษัท สามารถหาคนมาแทนเราได้ ภายในไม่กี่วัน
แต่ครอบครัวเรา . . .
ต้องสูญเสียและคิดถึงเรา . . . ไปตลอด


เราได้ใช้ชีวิต . . . กับการทำงาน
มากกว่าครอบครัว . . . หรือเปล่า?
ถ้ามากกว่า . . .ก็เป็นการลงทุนที่ไม่ฉลาดเลยจริง ๆ


ลองหันกลับหลัง . . .
มองคนที่เป็นห่วงเป็นใยเราบ้าง
เพราะหากถึงวันที่ เราหรือเขาจากไป. . .
จะได้ไม่เสียใจ กับสิ่งที่เราไม่เคยทำอะไรให้เขาเลย